Kategorie
Artykuły

Mutyzm wybiórczy: diagnoza i opinia

Mutyzm wybiórczy to zaburzenie formalnie diagnozowane przez lekarza psychiatrę. Nie zawsze jednak potrzebna jest wizyta u psychiatry, by rozpoznać to zaburzenie i uzyskać skuteczną pomoc dla naszego dziecka.

Jeśli nie lekarz psychiatra, to skąd rodzice mogą dowiedzieć się, czy ich dziecko cierpi na mutyzm wybiórczy?

Bardzo często pierwsze informacje, jakie docierają do rodzica o tym, że „coś jest nie tak” w społecznym funkcjonowaniu jego dziecka, płyną ze strony wychowawców bądź logopedów z przedszkola czy szkoły. Powstają wtedy pytania: Co dalej? Gdzie udać się, aby pomóc dziecku?

O tym, jak z perspektywy nauczyciela zachowuje się dziecko mutystyczne, można przeczytać w artykule Jak objawia się mutuzm wybiórczy.

W Polsce jest już wielu specjalistów zajmujących się diagnozowaniem mutyzmu wybiórczego. Gdzie ich znaleźć? Pierwsze kroki warto skierować do poradni psychologiczno-pedagogicznej. Warto jednak upewnić się, że jest tam osoba, która ma już doświadczenie w diagnozowaniu mutyzmu wybiórczego, aby mieć pewność, że wykonana diagnoza będzie rzetelna. Alternatywą do poradni psychologiczno-pedagogicznych są psychologowie przyjmujący w prywatnych gabinetach czy poradniach. Jest wielu wyspecjalizowanych psychologów, którzy potrafią trafnie zdiagnozować mutyzm wybiórczy i wskazać rodzicom dalsze kroki, które warto powziąć w celu pomocy dziecku.

Jak wygląda diagnoza mutyzmu wybiórczego

Co jest ważne podczas takiej diagnozy? Jak trafnie zdiagnozować dziecko? Podstawowym źródłem informacji dla osoby diagnozującej jest szczegółowy wywiad diagnostyczny przeprowadzony z rodzicami, identyfikujący obszary trudności dziecka. Zwykle już na jego podstawie uzyskujemy kluczowe informacje, które wskazują na zasadność podejrzeń dotyczących występowania mutyzmu wybiórczego, bądź je obalają. Szczególną uwagę podczas przeprowadzania wywiadu należy poświęcić tej jego części, która dotyczy mowy dziecka – tak zwana „mapa mowy” (w jakich sytuacjach dziecko mówi, do kogo mówi, w jakich okolicznościach itd.). Kolejnym źródłem, z którego diagnosta uzyskuje cenne i niejednokrotnie kluczowe dane jest placówka (przedszkola, szkoły), do której uczęszcza dziecko.

Dzięki informacjom uzyskanym z tych dwóch źródeł diagnosta ma pełniejszy obraz funkcjonowania dziecka, zarówno w środowisku dla niego bezpiecznym (dom i jego mieszkańcy) oraz środowisku zagrażającym, w którym ujawniają się objawy mutyzmu wybiórczego (przedszkole, szkoła).

Kolejnym naszym krokiem jest przeprowadzenie kilku spotkań z dzieckiem oraz przynajmniej jednego spotkania całej rodziny. Z założenia konsultacja przeprowadzona z dzieckiem powinna odbywać się sam na sam z terapeutą. Jeśli jednak dziecko nie jest gotowe na to, by pozostać w gabinecie bez rodzica, wtedy diagnosta zaprasza rodzica do wzięcia udziału w konsultacji diagnostycznej wraz z dzieckiem. Pamiętajmy, że celem specjalisty jest wytworzenie miłej i bezpiecznej atmosfery, umożliwiającej nawiązanie bazującej na zaufaniu relacji z dzieckiem.

Po uzyskaniu przez specjalistę szczegółowych informacji płynących z wywiadów i z obserwacji przeprowadzonych podczas serii spotkań, psycholog przystępuje do pisania opinii.

Opinia taka powinna zawierać szczegółowe informacje i wskazówki dotyczące postępowania z dzieckiem z mutyzmem wybiórczym. Są one skierowane zarówno do rodziców dziecka, jak i nauczycieli oraz innych osób pracujących z nim (logopedy, nauczycieli świetlicowych, osoby wspomagające w grupie przedszkolnej).

Podczas spotkania podsumowującego z rodzicami, mającego na celu omówienie całego procesu diagnostycznego, diagnosta powinien zaproponować rodzicom plan oddziaływań terapeutycznych dla ich dziecka. Tym spotkaniem kończy się proces diagnostyczny dziecka.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *